คุยกันเรื่องชีวิตฯ (ตอน 2)

“คุยกันเรื่องชีวิตให้มากกว่าเรื่องงาน” ตอน 2 ใกล้เขามาอีกนิด ศิษย์กับครู  

บรรยากาศการสนทนามีผลอย่างมากต่อผู้ร่วมสนทนา หรืออาจเรียกได้ว่า มีผลต่อความเป็นมนุษย์ของกันและกัน การสนทนาในห้องประชุม ที่มีไมโครโฟน หน้าจอคอมพิวเตอร์ กับ การสนทนาที่ผู้คนล้อมวงกัน ไม่มีอะไรคั่นระหว่างมนุษย์ อาจจะมีข้าวปลาอาหาร เสียงดนตรี สายลมธรรมชาติ คนในวงสนทนาจะรู้สึกต่อกันอย่างไร — สัมผัสประสบการณ์การเยี่ยมเยียนทีมจากโรงพยาบาลสร้างสุข จากคุณ สุภาพ สิริบรรสพ (พี่หน่อง) หนึ่งในพี่เลี้ยงโครงการฯ ที่ดูแลพื้นที่ทีมจากโรงพยาบาลสร้างสุข ได้แก่ ทีมโรงพยาบาลปางมะผ้า จ. แม่ฮ่องสอน, ทีมโรงพยาบาลหล่มเก่า จ. เพชรบูรณ์ และทีมโรงพยาบาลท่าสองยาง จ. ตาก

%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b9%83%e0%b8%95%e0%b9%89_7399คุณสุภาพ เล่าว่า เริ่มต้นการลงพื้นที่เยี่ยมเยียนที่ทีมโรงพยาบาลปางมะผ้า เพราะดูตามความต้องการของพื้นที่ ได้รับรู้ถึงความทุกข์ของทีมปางมะผ้าที่ต้องรับมือกับสถานการณ์หลายอย่าง ถึงแม้ว่าจะทำเรื่อง รพ.สร้างสุข แต่มันไม่ใช่ทำแค่เรื่องของโรงพยาบาล เนื่องจากในพื้นที่มีปัญหาด้านอื่นๆ อีกมากมาย  เช่น ปัญหาด้านเศรษฐกิจ การเผาป่า ทำไร่  ชาวเขาที่ไม่มีบัตร คนไร้สัญชาติ และคนที่อยู่ชายแดน ต่างๆ เหล่านี้เชื่อมโยงกับคนในโรงพยาบาล ปัญหาไม่ใช่แค่เรื่องของสุขภาพ เป็นปัญหาด้านอื่นๆ ด้วย ทั้งด้านอาชีพ สิ่งแวดล้อม คนในทีมต้องทำหลายเรื่อง เป็นเภสัชกรก็ต้องมาทำเรื่องเลี้ยงหมู โรงพยาบาลก็ทำเรื่องปลูกผัก อะไรต่างๆ จึงตัดสินใจเลือกไปที่เดียวเพราะไม่สามารถเดินทางไปหลายๆ ที่เหมือนภาคใต้ได้  การเดินทางก็ค่อนข้างจะห่างไกลกว่าจะไปถึง

สิ่งที่เหมือนกับภาคใต้คือ การรอคอย และเตรียมตัวที่จะได้พบอาจารย์ชัยวัฒน์ และอยากจะเล่าให้ฟังว่า ได้นำสิ่งที่ได้เรียนกับอาจารย์ไปทำอะไรบ้าง อยากจะได้พลังจากอาจารย์ เพราะพอเขากลับไปทำงานทำให้พลังของเขาลดลงมาก แต่สิ่งที่ได้รับมันมากกว่าพลัง  บางครั้งตอนเรียนเขาไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่อง  ทำไปตามโจทย์ที่อาจารย์ให้ทำ รู้สึกเกร็งๆ กับอาจารย์  ซึ่งต่างจากการมาเยี่ยมในพื้นที่ พออาจารย์ลงไปเยี่ยมไปให้คำแนะนำ ก็ทำให้บรรยากาศและความสัมพันธ์กับอาจารย์รู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น

%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b9%83%e0%b8%95%e0%b9%89_6765พี่หน่องเล่าว่า การลงไปติดตามกับอาจารย์ต้องมีสติรู้ตัวมากเพราะไม่รู้ว่าอาจารย์จะโยนมาเมื่อไร แม้กระทั้งนั่งในรถตู้ก็ชวนคนขับรถตู้คุยเรื่องที่เคยมาเรียนกับอาจารย์แล้วนำสิ่งใดไปใช้บ้าง  อาจารย์ชวยคุย ชวน Reflection ตลอดทาง ทานข้าวกลางวันอาจารย์ก็ยังชวนคุยได้ คุยเรื่องยกระดับสินค้า เล่าเรื่องอาหารที่ทานในช่วงกลางวัน เรื่องของฝายมีชีวิตที่พี่เพลิน (เพลินใจ เลิศลักขณวงศ์) ทำอยู่แล้ว  จึงเป็นที่มาของการพูดคุยเรื่องฝายมีชีวิตต้องตอบโจทย์ชีวิตชาวบ้าน การทำงานกับชาวบ้านต้องสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจกับชาวบ้านอย่างไร

%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b9%83%e0%b8%95%e0%b9%89_906หลายคนประหลาดใจที่การไปเยี่ยมครั้งนี้ไม่มีกำหนดการ แค่บอกกล่าวกันว่าจะไปเยี่ยม แต่ทุกคนก็เตรียมตัว ตอนทางอาหารเย็นกับอาจารย์ บรรยากาศการคุยแบบพี่แบบน้อง มีคอนเสิร์ตเล็กๆ เอาดนตรีมาคนละชิ้น มาเล่นดนตรี ล้อมวง ร้องเพลงกัน ทำให้เรารู้สึกสนิทแนบแน่นกันมากขึ้น ก็มีการนั่งคุยกันต่อว่า บรรยากาศการพูดคุยกันแบบนี้มีความหมายอย่างไร เราได้เรียนรู้อะไร

 

ในวันที่สอง เราไปคุยกันที่ห้องประชุมของ สสอ. ซึ่งเป็นห้องประชุมบนโต๊ะมีไมโครโฟนให้กด ทำให้ได้เรียนรู้ว่า การจัดห้องและบรรยากาศในห้องมีผลต่อการพูดคุยมาก  หลังจากไปดูกิจกรรมที่ทีมนี้ทำแล้ว อาจารย์ชวนทำกระบวนการเช็คเอ้าท์กันที่ร้านกาแฟ

“ทุกคนเห็นอะไรบ้าง” อาจารย์ชัยวัฒน์ถาม 

หลายคนตอบว่า ได้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์

อาจารย์ชัยวัฒน์กล่าวเสริมว่า  การได้เรียนรู้และช่วยให้เติบโตไปด้วยกัน ในฐานะพี่เลี้ยง เราจะทำอย่างไรเราถึงจะช่วยให้เขาได้เรียนรู้ได้เรียนทางลัด และเติบโตไปด้วยกัน”

 

Advertisements
This entry was posted in เยี่ยนเยียนเรียนรู้ and tagged , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s